Waarom PGB blijft? Daarom...

1. PGB blijft, omdat...

met PGB pleegzoon een kans kreeg om zich na vijf jaar te hechten, omdat ik hem zelf begeleid... Dat gun ik elk kind dat door omstandigheden niet thuis kan wonen...

2. PGB blijft, omdat... 
onze pleegzoon zonder PGB naar een instelling had gemoeten, wat bovendien duurder is dan in een pleeggezin...

3. PGB blijft, omdat...

ik dat met heel mijn hart hoop, omdat er voor een groep kinderen geen passende hulp mogelijk is via zorg in natura (ZIN)... PGB levert die oplossing wél...

4. PGB blijft, omdat...
ik met PGB minder kon gaan werken en pleegzoon kon begeleiden/observeren, waardoor nu eindelijk de juiste diagnose GGz gesteld kon worden...

5 PGB blijft, omdat...

ik beschadigde pleegkinderen met een behoorlijke rugzak een plek binnen een gezin gun in plaats van een leefgroep in een instelling...

6. PGB blijft, omdat...
ik me afvraag waarom er onzekerheid is over PGB... Alleen al een kostenplaatje toont aan dat PGB goedkoper is dan zorg in natura (ZIN)...

7. PGB blijft, omdat...

een politicus, die te maken heeft met AWBZ-zorg in zij/haar directe familie, maar één keuze kan maken...

8. PGB blijft, omdat...

PvdA en VVD ècht gaan luisteren naar hun kiezers, zodat er niet geschreeuwd hoeft te worden door (toekomstige) budgethouders...

PGB voor pleegkinderen... Wie krijgt het geld?

Bijna zes jaar geleden... Onze toen vijfjarige pleegzoon was net bij ons geplaatst... De directeur van zijn cluster-3 school adviseerde ons om een PGB voor hem aan te vragen... Als nieuwbakken pleegouders wisten wij nog niets van de wereld van kinderen met een beperking... Laat staan de wereld van AWBZ, waar duidelijke beleidsregels het kader gaven voor al dan niet toekennen van PGB... Zo gezegd, zo gedaan en een afspraak gemaakt met een PGB-adviseur voor de zorginventarisatie... Het CIZ indiceerde, vanwege zijn destijds bekende IQ en het Zorgkantoor betaalde uit op zijn rekening...

Omdat we een getraumatiseerde jongen in huis hadden, net bij ons en ook nog eens onveilig gehecht vanuit de periode vòòr ons, was het niet raadzaam om van buiten PGB-zorgverleners in huis te halen... Simpelweg omdat daardoor het aantal opvoedingsklimaten te groot zou zijn voor hem... Als pleegouders waren we namelijk pas gestart met zijn opvoeding... We kozen ervoor om hem zelf te gaan begeleiden vanuit een voor hem duidelijke en veilige thuisbasis... Dat kòn ik doen, omdat ik twaalf uur per week minder ging werken en het PGB daarvoor gedeeltelijk in de plaats kwam... Bovendien was ik bekend met het schrijven van zorgplannen met daarin opgestelde doelen... Doelen die in overeenstemming waren met Bureau Jeugdzorg, waar zijn gezinsvoogd werkte...

Vlak voor de aanvraag van de nieuwe herindicatie, stelde ik een evaluatie op van de verleende zorg met betrekking tot de gestelde doelen... Die evaluatie ging dan met een bijgestelde zorginventarisatie niet meer naar CIZ, maar naar Bureau Jeugdzorg, om de herindicatie aan te vragen... Zijn IQ was namelijk dor de IQ-grens heen gestegen... En weer een jaar van begeleiding volgde, afgerond met een evaluatie en een bijgestelde zorginventarisatie... Tot afgelopen februari... De gezinsvoogd had de evaluatie en met de zorginventarisatie werd 1 mei jl. een indicatie afgegeven voor twee jaar... Bureau Jeugdzorg stuurde die door naar het Zorgkantoor en toen werd het stil...

Het geld is tot op heden nog niet uitgekeerd door het Zorgkantoor... Argumenten? Indicatie niet ontvangen... Dus opnieuw gefaxed... Nieuw argument? PGB's voor pleegkinderen worden aan Bureau Jeugdzorg uitbetaald... In verband met problemen met PGB's bij pleeggezinnen via de William Schrikker groep... Onze gezinsvoogd belt wekelijks met het Zorgkantoor en hoort telkens wat anders... Ja, het geld wordt overgemaakt aan het pleegkind... Nee, het geld wordt overgemaakt aan Bureau Jeugdzorg, die dan ook de verantwoording van pleegouders moet controleren...Volgens mij juist een taak van Zorgkantoor, om de bekende twee petten problematiek te voorkomen...

Ondertussen zijn we twee maanden verder... De indicatie is er... Het geld ligt nog steeds bij het Zorgkantoor... De begeleiding van onze pleegzoon gaat gelukkig gewoon door... Gewoon, omdat het moet... Ook zonder geld... Hoe ingewikkeld zou het zijn geweest wanneer ik externe zorgverleners had ingehuurd... En de gezinsvoogd? Die belt wekelijks en vroeg me gisteren of ik de facturen wilde opsturen, om druk uit te oefenen bij de financiële administratie van Bureau Jeugdzorg... En waarschijnlijk komt er een gesprek binnenkort tussen managers van Bureau Jeugdzorg en het Zorgkantoor... Om een eenduidige lijn af te spreken voor alle pleegkinderen met PGB in heel Nederland... Uiteindelijk is het geld een week na dit blogbericht overgemaakt... Niet naar jeugdzorg... Niet naar het pleegkind.. Maar naar pleegouders...  Die op hun beurt de uitgave zullen verantwoorden naar jeugdzorg en naar het zorgkantoor...

Perspectief in Almeerse PGB-regeling?

Gisteravond was het zover... Het debat in de bibliotheek van Almere over de invulling van de gemeentelijke PGB-regeling... Aan de 'keukentafel' zaten Femke Roosma (Amsterdamse PGB-woordvoerdster), Marcel Kolder (vader van PGB-budgethoudster), Frank van der Pas (Per Saldo), Ruud Pet (stichting Gewoon Anders) en Mario Nossin (stichting Perspectief). Een hoog gehalte aan beleids - en praktijkervaring met betrekking tot Persoons Gebonden Budget in de WMO en AWBZ. In de zaal luisterde wethouder Ineke Smidt van Participatie, Werk  & Inkomen. Wethouder  René Peeters van Onderwijs, Jeugd en Sport wordt zeker bijgepraat, omdat hij helaas niet aanwezig kon zijn door een andere verplichting... De broodnodige horizontale verbinding tussen beide wethouders, wanneer we het over PGB en Passend Onderwijs hebben, zou zeer wenselijk geweest zijn... Gelukkig stopt het debat niet na vanavond en komt het onderwerp nog vele keren op de politieke agenda...

Terug naar het debat van gisteravond, waarin Frans de aftrap gaf door terug te blikken op de afgelopen week in Den Haag en ons de laatste stand van zaken door te geven... Er ligt op dit moment een wet  met drie amendementen, o.a. vanuit VVD en PVV. In ieder geval is de financiële uitvoering van de begeleidingsfunctie uit de AWBZ bij de gemeentes neergelegd... Inclusief een eerste 5% efficiency-korting (bezuiniging)... Daarnaast verwacht de huidige staatssecretaris dat circa eenderde van de huidige PGB-budgethouders af gaat zien van het indienen van een PGB (her-)indicatie-aanvraag via de gemeente... Verwachte kostenverindering: circa 700 miljoen euro, waarvan 500 miljoen begeleiding... Dus een tweede korting (bezuiniging) van 500 miljoen euro voor de gemeentes, voordat de eerste gemeentelijke PGB afgegeven kan worden... En wat gaan we doen, wanneer de door de staats te verwachten wegblijvers toch bij de gemeente gaan aankloppen? Wat kan een Vereniging van Nederlandse Gemeentes (VNG) nu nog op de valreep betekenen richting de minister? Of wordt de datum van januari 2013 afgewacht om dan te zien hoeveel nieuwe aanvragen er gaan komen? Langs deze weg dus een oproep aan onze wethouders om nog eens via de VNG uit te spreken of ze het eens zijn met die 500 miljoen korting...

Na Frans was het de eer aan Marcel... Die via een simpele insteek via  de keukentafel uitlegde wat er voor een gemeente nodig is voor het bepalen van het PGB-budget voor begeleiding... Nodig de ambtenaar thuis uit aan de keukentafel... Voor een gesprek tijdens een kop koffie... Zodat de aanvrager kan toelichten aan welke hulp er behoefte is in de individuele situatie... De aanvrager weet namelijk zelf heel goed welke hulp er nodig is... Om, met respect voor de mens, een gezin/cliënt mee te laten doen aan de maatschappij... Marcel trekt een treffende parallel met het kopen van een auto... Dan zit je samen met de verkoper aan tafel met een kop koffie... Om uit te spreken dat je een auto wilt... Met een stuur, een stoel, en een motor... Je het het ook over de grootte van de auto, afhankelijk van het budget... En tenslotte over de uiteindelijke kleur... Daarom de keukentafel, waar de vraag van de cliënt wordt geinventariseerd en toegelicht... Zonder een bureaucratisch indicatie-orgaan... Ik vraag me dan wel af wie er aan de keukentafel doorvraagt, wanneer de cliënt mondeling niet vaardig genoeg is om toe te lichten aan welke begeleiding er werkelijk behoefte is... Wie ziet de vraag achter de vraag...? Wie ziet de mens die niet durft te vragen...?

Na Frans kwam Mario met een verrassende invalshoek van OMDENKEN...  In een vurig betoog nam hij ons mee naar onze manier van denken... Met de vraag of er gedacht wordt in een medisch model of in een sociaal model bij het verlenen van rijksgelden... In een medisch model staat de client met zijn persoonsgebonden beperking voorop... Hoe gaan we budget via allerlei juridische regels inzetten om de persoon in kwestie te helpen... Speciale voorzieningen, speciale scholen, etc... Maar wist je dat eenzaamheid de allergrootste beperking van de mens is? Daarom uitgaan van het sociaal model... Waarin het probleem van de samenleving centraal wordt gesteld... En hoe gaan we dat oplossen voor die beperkte samenleving...? Door budget te stoppen in reguliere voorzieningen...? Als verrijking van die samenleving...? In de WMO hebben we het over participatie... Bij kinderen noemen we het spelen en ontdekken... We hebben het nu over een 'dag-vervevelingscentrum', waar cliënten mogen werken... Was er niet een VN verdrag, waarin het recht op onderwijs, recht op vervoer en recht op werk is vastgelegd? Mario adviseert Almere om dat internationale verdrag officieel te bekrachtigen (ratificeren), zodat iedereen kan meedoen aan de samenleving... Dus bij deze mijn oproep aan politiek Almere... Ratificeer dat verdrag... Voor de inwoners van Almere... Gister was al één raadslid over het hek... En om in de beeldspraak van Frans te blijven... Vast een wit schaap...

Ruud was daarna aan de beurt... Hij haakte aan bij het keukentafelgesprek van Marcel... Maar dan een tafel in de keuken van school... Waar leerkracht met ouders samen bespreken wat er voor het kind nodig is en hoe het budget voor het kind wordt ingezet... Helaas ook in het onderwijs fikse bezuinigingen en een afrekeningscultuur op prestaties... Zodat tot nu toe de sociale en pedagogische kant van een individuele situatie geen ruimte krijgt... Ruud is voorstander van het één gezin-één plan-model... Waarin bovendien de horizontale verbinding wordt gelegd tussen het kind in het gezin en het kind in school...  Met één integraal budget... Daaruit blijkt dus dat de verbindende factor, namelijk ouders en kind, van groot belang is voor school... Waarin ouders wèrkelijk gehoord worden... Want ouders zijn tenslotte ervaringsdeskundigen van hun kind... Mooi gezegd... En hoe gaan we dat in de praktijk uitvoeren? Ik zie het graag tegemoet via de oudergroep Passend Onderwijs Almere...

Tenslotte mocht Femke het debat afsluiten... Over een nog in concept gemeentelijke PGB-regeling in Amsterdam... Uitgangspunt: één gezin, één plan... En alleen PGB voor individuele begeleiding, dus niet meer voor groepsbegeleiding, zoals nu nog wel mogelijk is... Alhoewel ze het praktijkvoorbeeld uit de zaal over PGB-inzet voor speciale naschoolse opvang in haar achterhoofd meeneemt... Budget wordt digitaal uitgekeerd in vouchers, waardoor het achteraf terugbetalen van niet gebruikt budget van de (keuken)tafel is... Het denken vanuit de WMO-kanteling (eigen kracht en inzet van het netwerk van de cliënt) gaat vooraf aan de PGB-toekenning... Ze adviseerde wethouder Ineke Smidt om nu al duidelijkheid te geven aan (toekomstige) budgethouders... De veranderingen komen immers snel... De wethouder liet zich niet verleiden tot een uitspraak... Gelukkig staat over twee weken dit onderwerp op de agenda van de politieke markt, waarin politiek Almere en burgers worden geinformeerd...

Vanuit de zaal kwamen diverse praktijkverhalen over thuiszitters, over geen keuze voor passend onderwijs, tenzij vervoer zelf betaald wordt en over het gekregen wantrouwen afgelopen jaren door indicatiestellers... Praktijk vanuit het VERLEDEN om NU wat mee te doen voor STRAKS... Als betrokken ouder binnen Passend Onderwijs Almere ben ik blij dat er een meldpunt gaat komen voor die praktijkverhalen van ouders over (gedeeltelijke) thuiszitters in Almere... Zodat het onderwijs  een gezicht gaat krijgen... Waarvoor een passende plek in het onderwijs NU nodig is voor een passende plek in de maatschappij van STRAKS... Want het was toch eenzaamheid die de allergrootste beperking van de mens vormt? Daarvoor kunnen we NU een steen verleggen... Met elkaar... Wordt vervolgd...

Vergrijzing niet de oorzaak van kostenstijging zorg. Pakt de cliënt het op?

Afgelopen week  kwam bijgaande link voorbij, waarin wordt aangegeven dat de vergrijzing niet de oorzaak is van de kostenstijging in de zorg...  http://www.nu.nl/economie/2780242/vergrijzing-niet-oorzaak-kostenstijging-zorg.html. Dat klinkt mooi, want dan kunnen we de kosten omlaag brengen... Zorgkantoren willen vast weten wat de cliëntenervaringen zijn over de effectiviteit van de door de zorgaanbieders verleende zorg... Om dan te kunnen bepalen of de geboden zorg effectief is voor de client... Zodat uiteindelijk niet effectieve zorg gewoon niet meer wordt ingekocht...

Of is dat te simpel gedacht vanuit de bril van de cliënt? We hebben het tegenwoordig onze mond vol met eigen regie en eigenkracht van cliënten... Maar wat betekent dat heel concreet? Zodat we niet opnieuw in de valkuil van papieren woorden verzanden... Ik kan daar deels invulling aangeven vanuit mijn werkervaring vanuit de geestelijke gezondheidszorg en jeugdhulpverlening... Wellicht is er voor de somatische zorg een parallelle verbinding te leggen...

Allereerst, wat vinden organisaties belangrijk... Ik lees dan woorden als:

- doelmatig, doeltreffend & doordacht,

- midden in de maatschappij,

- dichtbij & gastvrij,

- uitdagend & betrouwbaar,

- deskundig & vernieuwend,

- betrokken & veilig,

- verantwoordelijk.

En wat vinden cliënten nu belangrijk?

- aansluiting zoeken in de keten,

- inzet van eigenkracht van de cliënten

- inzet van de omgeving en familieleden bij de te verlenen zorg,

- ouders/verzorgers van kinderen werkelijk horen,

- werkgevers en scholen nemen adviezen vanuit de zorg over,

- werken met maatjes (vrijwilligers) in plaats van bezoek aan een psycholoog,

- vanaf de intake al werken aan maatschappelijk herstel, inclusief het opstellen van een sociaal profiel als begin van het herstelplan,

- de eigen kracht van de client benutten in plaats van vasthouden aan het vaste aanbod van een organisatie.

Samengevat: aan welke zorg heeft de cliënt behoefte? Wat is de inbreng vanuit de omgeving van de client? Hoe gaat de organisatie die vraag faciliteren vanuit hun expertise? En als de organisatie dat niet kan bieden, naar wie kan de cliënt dan toe voor de gewenste zorg?

Hele concrete voorbeelden:

- ouderen in de GGz... Zijn ze werkelijk depressief en vragen ze om een pilletje, of is er eerder behoefte aan een luisterend oor... Gewoon, omdat er gerouwd wordt door verlies van een partner...

- Hoe zouden ouderen in het verzorgingshuis reageren, wanneer er een groep kinderen vanuit de peuterspeelzaal op bezoek komt?

- Hoe zat het ook al weer met inzet van huisdieren in de GGz...
- En die client die zwaar depressief is geworden van tijdelijke schulden door echtschijding... Opnemen of eerste werken aan schuldsanering?
- En waren er wellicht minder thuiszitters wanneer school het advies vanuit de jeugd-GGz hadden opgepakt?

Hoe simpel kan het zijn? Gewoon door die zorg te verlenen, zoals je het zelf ook zou wensen voor jezelf, je ouders of je eigen kind... Toch? Of...

PGB... Persoons Gebonden Brieven van het Zorgkantoor...

Net als ik ook verrast met een brief van het Zorgkantoor deze zomervakantie...? Er werd gevraagd om een zorgplan van de zorgverlener(s) op te sturen, omdat uit de standaard verantwoordingsformulieren onvoldoende kon worden opgemaakt of de zorg daadwerkelijk AWBZ-zorg is die wordt vergoed vanuit het PGB... De brief was dit keer geen automatisch uitgedraaide standaardbrief, maar een persoonsgebonden, op maat gemaakte brief... Het betrof de periode januari-juni 2011, zo stond er in die brief...

Het vakantiegevoel was daardoor snel weg en de eerstvolgende actie na het draaien van alle vakantie-wassen, was het voldoen aan de vraag van het Zorgkantoor...  Eerdere ervaringen met het insturen van gegevens aan het Zorgkantoor per ouderwetse papieren post die niet aankwam, hebben me vorig jaar al naar de digitale postverzending doen uitwijken... Voordeel is dat ik dan netjes twee dagen na het verzenden van de mail een digitale ontvangstbevestiging terug krijg... En een heel stuk goedkoper dan het aangetekend opsturen...

Zo ook op die maandag twee weken geleden, één dag na thuiskomst van onze vakantie... Zorgplan opgezocht, ingescand en per mail verzonden en voor de volledigheid ook in papieren versie per post erachteraan... Twee dagen later... geen ontvangstbevestiging per mail. Vast vakantietijd, dus geduldig afgewacht... tot vrijdagmiddag... Gebeld met het bekende 0900-nummer... Een vriendelijke mevrouw... Nee, er was geen papieren post ontvangen en nee, ook geen mail gezien... Het mailadres klopte wel...Dan toch maar opnieuw de mail verstuurd... Die mevrouw zag hoe mijn mail binnenkwam in haar digitale postbus... Helaas had zij niet de bevoegdheid om de ontvangstbevestiging ervan te verzenden...

Daarom geduldig het weekend afgewacht... en toen.... vorige week maandag... twee ontvangstbevestigingen... De eerste van de op die maandag ervoor verstuurde mail en binnen één minuut de tweede van de op vrijdag nogmaals verstuurde mail, omdat de eerste niet was ontvangen... En dat het Zorgkantoor niet op vakantie was, bleek uit de op diezelfde dag aangemaakte beschikking met specificatie van de verantwoorde bedragen die zijn verwerkt, die mij per brief vorige week per post bereikte... Op de één of andere onverklaarbare wijze werkt de papieren post vanaf het Zorgkantoor naar mij toe wel altijd goed...

In de brief waarmee het zorgplan twee weken geleden werd opgevraagd, stond heel duidelijk: Het betreft de periode 02-01-2011 tot en met 30-06-2011... Dat zinnetje is in mijn hoofd blijven hangen en hield mij voor dat de eerste helft van 2011 nu verantwoord was...  Toch? Waardoor ik in die beschiking van vorige week niet had gelezen dat de verantwoording van de eerste vier maanden uit de vorige indicatie nog niet verwerkt was... Of was ik nog in vakantiestemming, of zat ik in mijn race-auto tijdens het lezen ervan...?

Maar vanochtend zette de postbode mij via een derde brief van het Zorgkantoor binnen drie weken, met twee voeten weer snel op de grond... Nog tien dagen termijn voor het indienen van de verantwoording over de eerste vier maanden van 2011... Anders zou de bevoorschotting van het PGB worden stopgezet... Oeps...! Alsnog vanmiddag de gevraagde verantwoording, uiteraard per mail, verstuurd..... binnen tien minuten was ik klaar... het voordeel van een ooit opgezette PGB-administratie in een voor mij logische ingedeelde map... Nu nog netjes twee werkdagen wachten op de digitale ontvangstbevestiging... en vrijdagmiddag a.s. ga ik zeker bellen... want stel je voor dat de mail niet is aangekomen... dat zou zo maar kunnen... Want vertrouwen is goed, maar controle is beter... bij Persoonsgebonden Brieven van het Zorgkantoor...